Na een lange ‘radiostilte’ van onze kant, eindelijk weer een teken van leven. Tja, we kunnen voldoende excuses te berde brengen, maar laten we daaraan niet teveel woorden verspillen. De oorzaak is in ieder geval niet dat we te weinig schrijfstof hebben, wat dat betreft blijft ons leven hier dynamisch.

Lief en leed, wel en wee, het kan elkaar vlug afwisselen. Het kerkelijke werk, het onderwijs op school, het gaat allemaal door met zijn hoogte- en dieptepunten.

Zo ook in het gezin. Sinds kort hebben we weer een papegaai in de familie en vooral Boaz is er gek mee. Hij heet Lorretje en hij gaat mee op de tractor in de Playmobil auto en hij slaapt op Boaz’ kamer.
Een andere bijzonderheid is de slang die uit de kerkklok voor Hendrik zijn voeten viel voor de catechisatieles.  Zeker het vermelden waard, was het bezoek van onze ouders (van Hendriks kant). We mochten een maand van hun aanwezigheid genieten en het was ook daadwerkelijk genieten! En niet alleen wij als gezin, maar ook de vrouwen van de vrouwenvereniging te Rincón hadden de tijd van hun leven, nu hun vriendin (aldus de dames) na twee jaar weer even in hun midden was.

Het is teveel om op te noemen wat we allemaal beleefd en gedaan hebben, maar hier een kleine greep uit de belevenissen:

- Bezoeken. Nu we hier ruim drie jaar wonen, kennen we veel mensen een stuk beter en is er ook een band ontstaan. Leuk is het om nu onze ouders ook eens kennis te laten maken met deze mensen en hen te laten zien hoe ze leven en hun werk doen. Daarom bezochten we een aantal mensen uit de kerkelijke gemeente en daarbuiten.
Zo gingen we langs bij een lid die zo´n 9 maanden terug een kindje met het syndroom van Down ontving. Bijzonder om te zien hoe deze vrouw – ondanks alle beproevingen die op haar weg komen – vertrouwen heeft in God en ook dankbaar is voor hetgeen zij wél heeft! Ook bezochten we doña Lina (84 jaar oud!), een trouwe bezoeker van onze gemeente.
Doña Lina bakt nog brood in een houtgestookte oven en verkoopt het brood om wat inkomsten te hebben. Ondanks haar leeftijd is ze nog erg vief en ontzettend gevat (vooral Pa van de Ridder moest het ontgelden).
 

- Markten. De karakteristieke markten in Santa Cruz, waar je kunt kopen wat je maar wilt, zijn ook het bezoeken waard! We bezochten er verschillende. De foto´s spreken voor zich.  - Natuur. Ruim een uur van ons vandaan ligt een dorp, ‘Buena Vista’ genaamd. We verbleven er 2 nachtjes en maakten vanuit daar eenschitterende tocht met gids door een het Amboró natuurpark. 

 

- Culinair. We verbleven een aantal nachtjes in Santa Cruz. Uiteraard maakte we van deze gelegenheid gebruik door een aantal keer uit eten te gaan en natuurlijk ook in ons favoriete restaurant ‘Michelangelo’ (die arme missionairies… wat hebben ze het toch slecht). Het voordeel van een een land als Bolivia is dat je goedkoop, goed uit eten kunt. - Het samenzijn. Het allerfijnste was het feit op zich dat we onze ouders een maand bij ons konden hebben en dat de kinderen eens aan de lijve konden ervaren wat het is om opa´s en oma´s te hebben. Boaz profiteerde hier met name van en liet zich keer op keer voorlezen uit ‘Fik’ van W.G. van der Hulst. En wij konden weer eens uitgebreid met onze ouders bijpraten…   Al met al zien we terug op een goed bezoek. 

Hartelijke groet, de BolivianenPs. Als vergoeding voor de lange tijd wachten op een nieuw bericht, extra veel foto's deze keer!

Lieve familie en vrienden,

Vandaag is mijn lieve man en maatje en onze allerliefste papa jarig. Wij houden heel veel van hem en zijn dankbaar voor alles wat hij voor ons betekent! Vandaag is het extra feest, omdat onze (schoon)ouders/ opa en oma zijn verjaardag met ons mee kunnen vieren. Daar genieten we dan ook erg van! Maar daarnaast zal Hendrik het zeker waarderen als jullie een berichtje achterlaten op de weblog.

Een hartelijke groet van: Willemijn, Boaz en Wouter

Het is woensdagochtend, kwart over acht. Ik ben klaar om naar school te gaan. Het is niet zo ver lopen. Toch ben ik blij dat Hendrik me even brengt, want ondanks het vroege uur is de warmte al drukkend en ik heb ook nog aardig wat boeken bij me. Als ik de klas in stap (tercero deze ochtend, groep 5 voor ons) begroet ik de leerlingen. Als antwoord gaan ze allemaal staan en roepen ze in koor: ‘Buenos días  profesora Wilma’. Ik word hier Wilma genoemd, want ‘Willemijn’ krijgen ze niet over hun lippen. Een enkeling waagt een poging, het wordt dan zoiets als: Wilimey.

Dit schooljaar ben ik in Loma Alta begonnen met het implementeren van een lesprogramma ‘Destrezas para la vida’, ofwel: ‘Vaardigheden voor het leven’. Het doel van dit programma is om kinderen en adolescenten praktische vaardigheden aan te leren om dagelijkse problemen en omstandigheden het hoofd te kunnen bieden en zo een gezonder leven zullen leiden op lichamelijk en psychosociaal gebied. Dat is belangrijk, want de sociale problematiek in ons district is schrijnend. Er zijn veel gebroken gezinnen, alcoholisme, kinderen die psychisch verwaarloosd worden, overspel, conflicten die niet uitgesproken worden en andere problemen. In één van de klassen waar ik les geef, zitten tien kinderen waarvan er slechts vier in een normale gezinssituatie opgroeien. De andere zes wonen niet bij hun ouders, maar bij een oma of oom en tante. Hun moeder is overleden, of naar Spanje vertrokken om daar geld te verdienen. Soms worden ze ‘gewoon’ achtergelaten bij oma, zodat moeder haar eigen leven kan leiden. De vader is vaak nog verder buiten beeld. Soms weten de kinderen niet wie de vader is, of hij is vertrokken met een andere vrouw. Door de instabiele gezinssituatie krijgen de kinderen geen normale opvoeding, met alle gevolgen van dien.

De vaardigheden die de kinderen leren, worden onderverdeeld in: sociale vaardigheden (communicatievaardigheden, luistervaardigheden, uiten van gevoelens, oplossen van conflicten), cognitieve vaardigheden (leren nemen van beslissingen, leren begrijpen van consequenties van eigen gedrag, analyseren van invloed van leeftijdgenoten en media) en vaardigheden om om te gaan met emoties, oftewel copingvaardigheden (omgaan met stress, omgaan met emoties zoals woede). We behandelen ook onderwerpen als: roken, alcohol en drugs.

Het valt niet mee om de kinderen deze vaardigheden aan te leren. Allereerst omdat, hoewel ik de Spaanse taal redelijk goed beheers, het toch niet mijn eigen taal is en het soms best lastig is om onderwerpen die betrekking hebben op gevoel en sociale vaardigheden, goed over te brengen. Maar ook in een ander opzicht spreken de kinderen een ‘andere taal’. Ze zijn opgegroeid in een onderwijssysteem waarin uit het hoofd leren en memoriseren gewoon zijn, en kritisch denken en een eigen mening vormen veel minder aan de orde zijn. Als ik bijvoorbeeld een opdracht geef waarin ik om een mening vraag, aarzelen de leerlingen omdat ze denken dat er maar één juist antwoord is, of omdat ze schamen een verkeerd antwoord te geven. Het geeft voldoening om te merken dat de kinderen de interactie en de afwisseling wel leuk vinden en ze (onbewust) aan het denken gezet worden.

Ikzelf vind het ontzettend leuk om de lessen te geven. Het is leuk om de leerlingen te leren kennen en het geeft me ook voldoening om bezig te zijn met mijn opleidingsgebied. Op dit moment geef ik in drie klassen les (twee uur per klas per week), waarvan één klas ik samen doe met een Boliviaanse docente (en verpleegkundige). Het volgende trimester krijg ik weer andere klassen, zodat uiteindelijk bijna alles klassen (tot en met voortgezet onderwijs) deze cursus krijgen.

Natuurlijk zijn alles problemen hier niet mee opgelost. Maar we hopen dat er langzamerhand een verandering optreedt in denk- en handelspatronen, zodat de nieuwe generatie een sociaal stabieler leven kan leiden.

Met het internet blijven we een beetje tobben. Ook nu hebben we weer een tijdje zonder gezeten. We durven dan ook niets meer te beloven over het plaatsen van een nieuw berichtje. Maar we doen natuurlijk wel ons best!

Nog een kleine toegift: Woutertje praat ons de oren van het hoofd!  

Hartelijke groet van: Hendrik, Willemijn, Boaz en Wouter

Lieve familie, vrienden en lezers van onze weblog,

Allereerst willen wij jullie allen (alsnog) een gezegend en voorspoedig 2011 toewensen! Hartelijk dank voor alle kaarten en wij wensen die wij ontvingen (ook via internet), het was sinds lange tijd dat er weer eens post was, want enige maanden kwam er vrijwel niets door. We denken dat de post soms lang blijft liggen in La Paz.

Spraken we bij ons vorige bericht de wens uit nu weer sneller met een nieuw bericht te komen, is dit niet gelukt. We hebben sinds een maand geen internet thuis, het probleem is nog niet opgelost. Vandaar nu even een kort berichtje uit de stad, zodat jullie weten waarom het zo stil blijft van het Boliviaanse front. 

We hopen binnenkort weer met een 'echt' bericht te komen!

Hartelijke groet van: Hendrik, Willemijn, Boaz en Wouter

Sinds het vertrek van onze collega’s (afgelopen juli) heb ik de verantwoording voor de vrouwenvereniging in Rincón overgedragen gekregen. Officieel gezien zouden de vrouwen het verenigingsgebeuren zelfstandig uit moeten kunnen voeren en ben ik aangesteld als ‘consejera’, wat betekent dat ik de vrouwen bijsta met advies, indien nodig.

Nu is het zo dat de meeste vrouwen prima kunnen organiseren en – wat de praktische kant van de vereniging aangaat – mij absoluut niet nodig hebben. Daarnaast hebben ze gouden handen (iets dat je van mij niet kunt zeggen) en maken ze de mooiste dingen met naaimachines die je in Nederland alleen nog in een museum tegenkomt.

Appeltje-eitje… zou je denken. Zo gemakkelijk kom ik er echter niet vanaf. Daar zijn verschillende redenen voor.

Allereerst is daar het feit dat ik ‘gringa’ (blanke, niet-Boliviaan) ben. Dit gegeven brengt – ongeacht de capaciteiten die je al dan niet bezit – een bepaalde positie met zich mee. Bij moeilijkheden, probleempjes of beslissingen die genomen moeten worden, gaan alle gezichten mijn kant op, om te kijken wat ik erover te zeggen heb en vindt men al snel dat ik maar het iniatief moet nemen. Je bent, zogezegd, de kartrekker. Nu probeer ik natuurlijk wel te stimuleren dat de vrouwen zelf met dingen komen, zelf de touwtjes in handen nemen en de taken verdelen als er bijvoorbeeld de jaarlijkse verkoping is, maar als je niet uitkijkt, denken ze ook nog dat je jezelf er te gemakkelijk vanaf wil maken.

Een andere reden is, dat als er wat moet gebeuren en de taken worden verdeeld er altijd een hoop gezeur en gekibbel is wie wat gaat doen. Luisteren naar elkaar is er dan niet meer bij en het wordt al snel een ‘welles-nietes´ en een ‘ja-maar-zij-zei-dit´ geroep. Hoewel het enerzijds vermakelijk is om te zien hoe het er aan toegaat, is het ook wel triest om te zien hoe snel en makkelijk er ruzie ontstaat onder en tussen de vrouwen, om soms kleine dingen. Als er ruzie is, kijken de vrouwen elkaar niet meer aan, blijven boos, zeggen niet wat er is en doen geen moeite om met elkaar in een (constructief) gesprek te gaan om het conflict op te lossen. Ik generaliseer nu natuurlijk, maar in de meeste situaties is dit wel het geval. Eigenlijk kun je ze het ook niet kwalijk nemen. Dit stuk educatie hebben de meeste vrouwen nooit gehad en ze moeten het dus met de voorbeelden doen die ze kennen uit hun eigen thuissituaties. Soms komen vrouwen ineens niet meer naar de vereniging.

En hier ligt dus een groot deel van mijn taak. Ik bezoek en praat met de vrouwen en probeer er achter te komen wat er aan de hand is. Dit kost soms tijd, want meestal komen ze met oneigenlijke argumenten en pas na enkele bezoekjes kom je er dan achter wat de echte reden van hun thuisblijven is. Je probeert de vrouwen uit te leggen dat het belangrijk is om naar elkaar te luisteren, dingen met elkaar uit te praten en ook elkaar te vergeven als dingen verkeerd gedaan zijn. Want wat stralen we uit als vrouwenvereniging van de een kerkelijke gemeente als we ons hierin niet onderscheiden van andere verenigingen?

Het is wel mooi en fijn om met de vrouwen in gesprek te gaan, je leert ze zo ook beter kennen en gaat iets meer van de cultuur begrijpen. Ook besef je hoe dankbaar je mag zijn dat wij van jongsafaan (sociale) vaardigheden aangeleerd krijgen, die we heel ons leven nodig hebben en gebruiken. Daarom is het zo belangrijk dat de kinderen hierin onderwijs krijgen, vanaf een jonge leeftijd. En daar is nu in ieder geval een begin mee gemaakt, maar daarover een andere keer meer.

ps. Omdat we 3 weken zonder internet zaten, konden we geen nieuw bericht op de weblog plaatsen. We hopen nu weer sneller 'terug' te zijn!